![]() |
|
|
|
|
|
|
|
|
TEXTOS DE DE AMICITIA PRESENTACIÓN. De amicitia, también conocido por Laelius, es un diálogo de Cicerón, escrito en el 44 a. C. y dirigido a Ático. El diálogo tiene lugar supuestamente en el 129 a. C., poco antes de la muerte de Escipión Emiliano. El interlocutor es Lelio, amigo íntimo de Escipión, y sus dos yernos, C. Fannio y el augur Quinto Mucio Escévola. En el diálogo, Lelio discute la naturaleza de la amistad y los principios que deben gobernarla. Concluye que la amistad se funda en la virtud, que además la hace duradera. Es uno de los diálogos más admirados de Cicerón por la dignidad, calma y melodiosa calidad de su prosa. 1. Cicerón presenta su relación con Quinto Mucio Escévola,
Pon el ratón sobre cada palabra para un somero análisis morfosintáctico. uno de los interlocutores de Lelio en el diálogo. Q. Mucius augur[i]
multa narrare de C. Lelio, socero suo, memoriter et iucunde solebat, nec
dubitare illum in omni sermone appellare sapientem. Ego autem a patre ita eram deductus ad
Scaevolam, sumpta virili toga[ii], ut, quoad possem et liceret, a senis latere
nunquam discederem. Itaque multa ab eo prudenter
disputata, multa etiam breviter et commode dicta memoriae mandabam, fierique
studebam eius prudentia doctior. Quo mortuo, me ad pontificem Scaevolam[iii] contuli, quem unum
nostrae civitatis et ingenio et iustitia praestantissimum audeo dicere. Sed de
hoc alias: nunc redeo ad augurem. Cicerón, De
amicitia I, 1. [i] Quinto Mucio Escévola (170-87 a. C.) fue cónsul en el 117 a. C. Se casó con Lelia, hija de Lelio. Fue un jurista distinguido, y enseñó, entre otros oradores, a Cicerón y a Licinio Craso. [ii] Los jóvenes romanos tomaban la toga viril a los diecisiete años. [iii] El pontífice Quinto Mucio Escévola (140-82 a. C.) fue cónsul en el 95 a. C. Cicerón recibió de él instrucción en derecho tras la muerte del augur homónimo.
2. Presentación de los personajes y de las circunstancias del diálogo.
Itaque tum Scaevola, cum
in eam ipsam mentionem incidisset, exposuit nobis sermonem Laelii de amicitia,
habitum ab illo secum et cum altero genero, C. Fannio, Marci filio, paucis
diebus post mortem Africani. Eius disputationis sententias memoriae mandavi,
quas hoc libro exposui arbitratu meo; quasi enim ipsos induxi loquentes, ne
«inquam» et «inquit» saepius interponeretur, atque ut tanquam a praesentibus
coram haberi sermo videretur. Cicerón, De
amicitia I, 3.
3. Quién y por qué es el personaje central del diálogo. Sed, ut tum ad senem senex de senectute, sic hoc libro ad amicum amicissimus de amicitia scripsi. Tum est Cato locutus[1], quo erat nemo fere senior temporibus illis, nemo prudentior; nunc Laelius, et sapiens (sic enim est habitus), et amicitiae gloria excellens, de amicitia loquitur. Tu velim animum a
me parumper avertas, Laelium loqui ipsum putes. C. Fannius et Q. Mucius ad
socerum veniunt post mortem Africani; ab his sermo oritur; respondet Laelius,
cuius tota disputatio est de amicitia; quam legens tu te ipsum cognosces. Cicerón, De
amicitia I, 5. [1] Alusión a otro diálogo de Cicerón, el Cato Maior o De senectute, en el que el interlocutor principal es Catón el Censor, que llegó a vivir ochenta y cinco años.
4. El recuerdo de la amistad es fuente de placer. Sed tamen recordatione nostrae amicitiae sic fruor, ut beate vixisse videar quia cum Scipione vixerim: quocum mihi coniuncta cura de re publica et de privata fuit; quocum et domus et militia communis, et, id in quo est omnis vis amicitiae, voluntatum, studiorum, sententiarum summa consensio. Itaque non tam ista me sapientiae, quam modo Fannius commemoravit, fama delectat, falsa praesertim, quam quod amicitiae nostrae memoriam spero sempiternam fore. Cicerón, De
amicitia IV, 15.
5. La amistad es el don más precioso para los hombres. Est autem amicitia nihil aliud, nisi omnium divinarum humanarumque rerum cum benevolentia et caritate summa consensio; qua quidem haud scio an, excepta sapientia, quidquam melius homini sit a diis immortalibus datum. Divitias alii praeponunt, bonam alii valetudinem, alii potentiam, alii honores, multi etiam voluptates. Beluarum hoc quidem extremum est; illa autem superiora caduca et incerta, posita non tam in consiliis nostris, quam in fortunae temeritate. | |